Space ของ กัญญา

หลังจากมั่วเมามันในการ render ด้วย v-ray มาพักนึง
ทำไมเค้าสำแสงออกมาดำแว้
ด้วยความเซ็งจิตหาคีย์เวิร์ดในกูเกิ้ลไม่ได้มาครึ่งปี
ไปเจอโดยบังเอิญอีกแระคับท่าน
ได้คีย์เวิร์ดคำง่าย ๆ อย่างที่คิดไว้
ฝรั่งที่เจอปัญหาเดียวกันเค้าตอบว่า มัลติพลายเอ้อของเราอ่ะ คาเมร่ามันเซ็ทค่าผิด
อ่านตามคู่มือกูเกิ้ลฝรั่ง เค้าเซ็ทแค่ 10 สว่างโล่ เราก็เอามั่ง ดำหมด
เจอเศรษฐีนีไทยไป งงไปเลย
ฝรั่งคนนั้นเค้าบอกเซ็ทเยอะ ๆ ไปเลย
เราเลานไปจากสิบเป็นแสน
เป็นงัยตาวีเรย์ ซึมไปเลย ใสแจ๋ว
เราก็เลยคิดว่าก็ดีสิ นัยสำคัญเราสามารถกำหนดละเอียดขึ้นได้ตั้งหลายหลัก
ยังไม่ทันจะมันเท่าไหร่ กรี๊ดดด ความแร่ดรุนแรงขึ้นด้วย
กูเกิ้ลออกเสก๊ตอัพเวอร์ชั่นเจ็ด ดีงัยหว่า
เจอโดยบังเอิญอี๊ก ไดนาหมิกคอมโพแนนท์ครับพี่น้อง
แอบกระหยิ่มยิ้มย่องเล็ก ๆ ว่าเราเป็นคนแรก ๆ ในไทยที่เจอ เพราะเราตามเว็ปสามดีแวร์เฮาส์อยู่ ออกเจ็ดปุ๊บเปิดวีดีโอเค้าดูปั๊บ
เราเลยรุจักว่าอีตาคนที่ยืนอยู่ที่เท็มเพลตตอนเปิดชื่อตาแซงค์
เค้าชอบปีนเขา เป็นหนึ่งในทีมพัฒนาของ sketchup
ชอบเดินเล่นชายหาดกว้าง ๆ อีกตะหาก มาบอกกรูทัมมัย ลำปางหนาวมาก
แล้วเราเก๊าะเปลี่ยนสีเสื้อเค้าได้อีก
คราวนี้หาในสามดีแวร์เฮาส์คับด้วยคำว่า dynamic componant โมเดลของกูเกิ้ลลงไว้เป็นสิบ มีสอนการใช้ข้างในอีกตะหาก
ทำรัยได้บ้างหว่า
เปิดปิดไฟ เปลี่ยนสีเปลี่ยนพื้นผว โอ้วแม่เจ้า คลิ๊กเปิดประตูได้ด้วยวุ้ย
จะโชว์เหนือไปขนาดไหน
รั๊วตะก่อนเราต้องก๊อปทีละอันรอยต่อไม่เนียน
เด๋วนี้นะ จับรั๊วยืดเท่านั้นคราบ ตรงกลางมันต่อให้เอง ขนาดไม้เท่าเดิม
ได้รั๊วยาวขึ้นปิดหัวท้ายให้เส็ด
ถูกโรคกับเราตรงที่ เรามันลูกผสมวิศว กะโปรแกรมเมอร์
ชอบตั้งแต่รูบี้สคริปแล้ว แต่ขี้เกียจเล่น แทนที่เราขะเขียนเครื่องมือเป็นปลั๊กอินขึ้นมาเอง ตอนนี้เราเขียน oop บนโมเดลได้เลย
เมามันดิทีนี้
พื้นผิวนะ บอกว่าเป็นกระเบื้อง30เซ็น ยืดผิวมีช่างมีปูกระเบื้องเส็ดเลยวุ้ย ตะก่อนนะ เราต้องมานั่งตัดรูปทำแม็ตทีเรี่ยล แน่นอน ก็แค่พื้นผิวไม่ใช่โมเดลสามดีจริง ๆ อันนี้ เป็นโมเดลเติมให้เราเส็ดเลยคราบ
บันไดมันใส่ให้เส็ดเลยว่าสูงยาวเท่านี้ใส่กี่ขึ้น
ธงยืดให้สูงมันไม่ได้สูงยาวมั่วไปหมด หัวธงเท่าเดิม ธงใหญ่เท่าเดิม มีแต่เสาสูงขึ้น ถ้ายืดให้ยาวแทนที่จะสูง มันรู้วุ้ยว่าเอาธงใหญ่ขึ้นมาตราส่วนเดิม เสาเท่าเดิม
ถ้าไม่หมดตรูดเสียก่อนเราจะเปิดเว็ปให้มีสมาชิกทางนี้แลกเปลี่ยนความรู้กัน แต่ไม่มีเวลาได้มานั่งเขียน
เพื่อนเราที่เหลือเราก็คิดว่าเป็นโรคเดียวกับเรา ทำงานกลับบ้านอย่างเร็วสามทุ่ม แร่ดร้องเพลงทรมานชาวบ้านในห้องแคมฟร๊อกก่อนแล้วค่อยนอนถ้าจะเขี้ยนหนังสือสมบูรณ์ซักเล่มนะคงยาก งานเจ็ดวัน เพื่อน ๆ เป็นกันหมดอ่ะ
พักนี้เราก็ไม่ได้ไปแร่ดปั่นจักรยานสวนแล้ว
เราเลยได้แต่ ไหน ๆ กล้อง โน๊ตบุ๊ค กีตาร์ โดนยกเค้าเบิ๊ดบ้าน ไหนจะไอโฟนอีก ดีไม่โดนปล้ำ หลับในห้อง เลยจะมานั่งเร็นเดอร์กระจุยกระจายอัพลงบล๊อกนี้เผื่อเพื่อน ๆ จะอ่านแล้วช่วยกันออกไอเดียมั่ง แล้วก็นั่งสร้าง dynamic componant ให้มากมายสบายอารมณ์มั่ง

แล้วคุณลูกค้าก๊าฟฟ ถ้าคุณพี่จะเอาเป็น dynamic เราขอแอ๊คชั่นละครึ่งนึงของค่าสร้างโมเดลนะก๊าฟฟ เฉพาะโครงสร้างอ่ะ เราคิดหลังละสี่พันก็จริง ตะก่อนขึ้นแบบบ้านสองชั้นได้ทีวันสองหลังเด๋วนินะ วันนึงหลังเดียวยังไม่เส็ดเลยสามวันแหละเพราะรายละเอียดเพิ่มขึ้นเพียบ แบบไฟ แบบโครงสร้างของเราใส่เหล็กให้เห็นด้วย ทรูเสกลหมด คานลึกเท่าไหร่เอาไม้บรรทัดไปวัดได้ แยกเลเยอร์ไว้หมด อันไหนไฟฟ้าแสงสว่างอันไหนถาปัด เฟอร์ข้างไหนเป็นงัยเปิดปิดดูได้ โครงหลังคามีหมด อกไก่ อะเส จันทัน ใต้ฝ้าเปิดดูได้ทีละชั้นเลย รายละเอียดเยอะขึ้น ใสไฟ ถาปัด แถมทำเป็นแบบก่อสร้าง 14 แผ่นให้ด้วย ใส่ไดเม็นชั่นเส็ด เร็นเดอร์สำหรับพรีเซนต์รูปละพันเท่าเดิม แพงเนอะ เรานั่งรอมันนะ เอาเร็นเดอร์แจ่ม ๆ อ่ะ รูปนุง สาม ชม เพราะรูปเล็กมันก็อัดไม่ได้อีกชิมิ
แล้วสามชมที่เร็นเดอร์ อย่าไปยุ่งกับเจ้าแม่มันเลยนะ เค้างอน เครื่องอืดลงมาก แล้วเร็นเดอร์ทีเดียวจบไหม ไม่จบร๊อกมันเป็นโมเดลคณิตศาสตร์ ลอง ไม่พอใจเปลี่ยนค่า แล้วค่าที่เกี่ยวกับมันหล่ะมีรัยบ้าง ตั้งแต่กอลบ้อล คือทั้งโมเดล การจัดแสง รูปแบบในการเร็นเดอร์โอกาส 4x4 คือ16แบบ ในแต่ละแบบมีพารามิเตอร์อีกเพียบ
ไหนจะแมททีเรี่ยลของวัสดุตะละชิ้น ความเงาบนผิว แบบไม้ จะเป็นผิวลายอะไรสีอะไร วาวเท่าไหร่อีก การส่องทะลุผ่านเหมือนกระจก การสะท้อนแสงความเงาเหมือนกระจก และเอ็มมิสชั่นความสว่างแบบหลอดไฟ ลองไอ้นั่นน้อยไปไอ้นี่มากไป กว่าจะได้รูปนึงที่พอใจนะ วันนึงอ่ะ เราบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอาจจะเส็ด ต้องเร็นเดอร์ให้เส็ดแล้วใช้หัวที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยคิด นั่งมองหิว ก็ต้องหาหญ้ามาเคี้ยว หิวหนัก ๆ ก็ต้องเข้าห้องน้ำไปหาอะไรกินอีก เอ่อ เพิ่งนึกออก เพื่อน ๆ อย่ามาชวนกินแอลกอฮอลล์ช่วงนี้ งดแระ ก่อนจะมีไดนาหมิก เราต้องใช้อะนิเมชั่นทำการเปิดปิดประตูคลิ๊กทีละเพลตแล้วพรีเซนต์อยู่แก้เลยได้ไหม มิได้ ก่อนเราพรีเซนต์เราเลยต้องเดาใจคุณทั่นว่าจะให้ทำรัยได้มั่ง พอมีได้นาหมิกปุ๊บ คลิ๊กไปดิ อยากเปิดประตูเรอะ เปิดให้ เปิดปิดหน้าต่างดึงลิ้นชักเล่นสบาย คุมได้ทุกเหตุการโดยไม่ต้องเดาก่อน แต่กว่าจะเขี้ยนไดนาหมิกก็ไม่สนุกนัก เจอบานระบายน้ำคราบ มีการด้วยนะว่ายกกี่ระดับ ตะก่อนอ่ะ เราซ้อนไปเป็นสิบเลเยอร์ ทั้งเลเยอร์น้ามมสูงต่ำ เปิดปิดกันเมามัน ยกบานกี่เซ็น ที่แก้ปัญหาไม่ได้ เรามานั่งคำนวณมือคับว่ายกบานเท่านี้ น้ามมาเท่านี้ น้ำจะสูงตรงนี้เท่าไหร่ ความต่อเนื่องของเหตุการณ์จึงไม่มี ทำได้แต่จุดของเวลา พอมีไดนาหมิกเข้ามาช่วยปัญหานี้จึงคลี่คลายง่ายขึ้น สุดท้ายมันคือแบบจำลองดีกว่าแต่ก่อนเยอะ แบบจำลองเป็นตัวเลขโมเดลทางคณิตศาสตร์ เราต้องมานั่งนึกจินตนาการเอง ว่าเกิดอะไรขึ้นเด๋วนี้โมเดลสามสมติ คนสายงานอื่น ผู้ว่า รัฐมนตรี ตะก่อนเราต้องปริ๊นมาเป็นภาพสามดี เด๋วนี้คลิ๊กให้ดูได้ น้อยใจเล็ก ๆ กรูทำ เห็นเต็มผนังห้องไปหมด โมเดลที่อั๊วสร้างเว่ย ตอนพรีเซนต์ ตรูอยู่ไกล ๆ เสริฟกาแฟกับน้องสาวคนนึงน่ารักมากกก ซะงั้น อยู่ลิปๆตา นักข่าวผู้ว่าคนคิดว่าตรูเป็นแม่บ้าน เด๋วนี้นะ ไดนาหมิกคอมโพแนนต์ลองไม่มีตรูคลิ๊กดิ น่าน ยัยนี่ทำงานเอาหน้า อ๊ะแน่นอน

เรากะลังจะตั้งทีม คือตั้งทีมมานานละสุดท้ายกรูก็ต้องมาทำเองหมด
เอาน้องมาทำงาน ทีมเล็ก ๆ ไหนจะมีงานประจำไหนจะวิ่งหางานอีก แค่ตังจะจ้างน้องจบใหม่อยากจะให้ซักหมื่นห้ายังรับประกันน้องมันไม่ได้เลยต้องปล่อยน้องเก่ง ๆ นิสัยดี ๆ ขยัน ๆ ไปพบโอกาสดีกว่า ก็กูยังไม่แข็งไม่พีคนี่หว่าจะสามสิบแระยังไม่มีอะไรเลย เลยคุยกะเพื่อน ถอยคอนโดผ่อนเดือนละห้าพัน เผื่อมีน้องจะได้ดูแลได้ คิดเหมือนกันนะว่าน้องจะกินังงัยจะอยู่ยังงัย งานแบบนี้รายได้ก็ไม่แน่นอน บางเดือนมีเงินเข้าเป็นแสน บางเดือนรอเบิกเงินได้ เบิกไม่ได้ก็มีค่าใช้จ่ายที่ต้องซัพพอร์ตในงานไปก่อน หาไม่ได้ก็ต้องเอาบริษัทพี่มารับ แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้เส็ด บางคนก็ดีเค้าเบิกได้ค่อยคุยกันเคลียร์แต่พี่คนนี้ทำงานเสี่ยงเซฟตี้น้อย ลูกน้องเข้ารพ ประจำ บางรายคุยกันเคลียร์แล้วก็มาหักกันตอนท้ายเอาดื้อ ๆ เรื่องผลประโยชน์อ่ะก็เข้าใจอยู่ เราก็คนทำงาน พี่เค้าอยู่เฉย ๆ แต่ชื่อพี่เค้ารับผิดชอบก็เข้าใจอยู่ ก็ตกลงกันแล้ว มาบอกของเราแพง ก็ไม่บอกตั้งแต่เริ่มงาน เบิกเงินงวดสุดท้ายไม่ได้ซะฉิบ บอกลูกน้องว่าเราเอาตังไม่แล้วซะงั้น กลายเป็นว่าเราโกง เจ็บแสบชะมัด เจออีกเรื่อง มะแขวะ ว่าเรารับเปอร์เซ็นต์ค่าของจากซัพพลายเออร์ บอกว่าเราเป็นคนของซัพพลายเออร์ทำเรื่องซื้อของจากบริษัทตัวเอง ถึงมันจะจริงก็เรื่องของเราหนิหว่า ทำงั้นก็แค่พ่อค้าคนกลาง แต่เราไม่ได้ทำ ซัพพลายเออร์ก็เคยถามว่าจะหักให้เราเท่าไหร่ ยังบอกเค้าไปว่าไม่ต้องขอตรงนี้เป็นส่วนลดจากการซื้อของที่เป็นแมสโปรดักส์แทน ให้ของที่ทีมเราซื้อถูกลง ไม่ได้มาเป็นเงิน แต่ไม่ได้ตัดราคาเพราะผิดจรรยาบรรณฯ
กำ ระบายอีกแล้วกรู ว่าจะเลิกเครียด
สุดท้าย เพราะงี๊ถึงจะตั้งตัวเองไม่พึ่งใคร ขนาดเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ ม สอง ยังหักกันมาแล้ว เพื่อนรักที่สุดในชีวิตเลยนะนั่น  เจ็บปวด ตอนนี้เลิก จะพี่น้องคลานตามกันมา ญาติ เพื่อน ถือเป็นกฏส่วนตัวที่ไอเดียมาจากค่ายอาสา จะไม่ยุ่งเกี่ยวด้านธุรกิจกับคนกันเองอีก ไม่อยากเสียความรู้สึก ตอนนี้ยอมรับอยู่คนเดียว พี่คนที่มาช่วยตอนเราสิ้นหนทาง คนที่หนึ่งปีนี้เราจะทำเค้าเป็นเจ้าแห่งโจรสลัดก่อนเราจะแยกตัวไป ทำที่นี่อีกปีเดียวเว้นแต่จะมีเหตุการณ์จำเป็นให้เป็นอื่น พี่เค้าเข้ามาชช่วย ไม่เคยทวง ไม่เคยว่าลับหลัง ไม่ได้ช่วยแบบธรรมดาอย่างคนมีอันจะกินช่วยด้วย เค้าช่วยแบบแอบเดือดร้อนเล็ก ๆ แบกน้องร่วมสถาบันที่ไม่ใช่ญาติไว้ ซื้อใจที่ไม่ใช่ด้วยเงิน ยอมรับความสามารถในเวลาที่เราไม่ได้มีสถานะพิเศษอะไร ทางตัน จน จบ มืดตึ๊บ ฝ่ามาได้แบบเป็นตัว ๆ ไม่ได้เป็นชิ้น ๆ
ตั้งเป้า กำหนดเวลาที่เป็นไปได้ แล้วประกาศให้โลกรู้
เป้าและเวลา
-1ปี เราจะตั้งบริษัทเดี่ยวในแบรนด์ตัวเอง เป็นลูกพี่ใหญ่ที่ถึงบริษัทจะเล็ก จิ๋ว ก็ต้องมี
ขั้นบรรได
-แปลว่าอีก1ปีเราจะมีลูกน้องและต้องดูแลได้ มีหลักแหล่ง มีงานเข้าจนถือวานิ่ง เงินทุนบริษัทสูงประมาณนึง เงินหมุนเวียนตรงนี้เราจะเตรียมให้ได้สามแสน แบ่งเป็น
 -คน สร้างบารมี เพิ่มคอนเน๊คชั่น ทำไมเป็นคนว่าสร้างบารมี ที่ผ่านมาเราทำดีกับเค้าเยอะไม่เคยขอผลประโยชน์คนกันเองคิดค่าแรงของตัวเองศูนย์ หลังจากนั้นเราโดนด่า เลยคิดว่าพอกันทีกับการเป็นผู้บริหารประณีประณอม ผู้บริหารระดับสูงคุมด้วยระบบ เราจะไร้หัวใจ ระบบมีของมันอยู่โดนน้องกะเปี๊ยก มาบอกเราว่าเค้าคุมเวลา เค้าไม่ได้ใจดีเหมือนคนก่อน คือไอ้เราจะมาสายกว่าเส้นเนี่ย คุณก็ขีดไปเลย เคยว่าที่ไหนมันหน้าที่คุณ การที่จะตัดเงินเดือนอ่ะ ไม่ได้อยู่ที่ความเมตตาใครเว่ยไม่ได้ขอเลยนะ เราสร้างงานจนเส็ดอยู่แล้ว อยู่ยันเที่ยงคืนตีสองเนี่ยก็ไม่เคยบอกว่าต้องมีตังเข้ามาเกี่ยว โดนเด็กมาถอนหงอกโดนสำคัญตนผิดเลยเซ็ง ๆ ลองเราเป็นคนแรง ๆ แบบพี่คนเก่าที่นั่งโต๊ะเราเนี่ยใครกล้าไปแหยมซะที่ไหน คราวนี้เจอเรามั่ง แต่อย่างน้อยลูกน้องเราเนี่ยเราควรดูแลเค้าได้ ลูกพี่ชั้นติดกันเนี่ยออกตลอด ลูกพี่ใหญ่เจ้าของงานเคยออกซะที่ไหน
 -ทุน เปิดร้านแล้วครับเดือนหน้า ตั้งหน้าร้านไว้รับงาน งานประจำร้านทำแค่ให้เป็นที่รู้จักติดตาคน เอาร้านเนี่ยโฆษณา เบี้ยหัวแตกรายจ่ายจุกจิกจะได้มีร้านเนี่ยเป็นตัวหมุนเงิน แล้วก็จะได้มีร่ายจ่ายประจำให้ซัพพลายเออร์เรา เค้าจะได้ช่วยเราอย่างทุกวันนี้ได้ดีขึ้น เส็ดแล้วเปิดโฮสติ้งต่อ ขายcode ของ software ลิขสิทธิ์ เปิด application hosting แบบเดียวกับห้อง camfrog อ่ะ สมมติเหมือนคุณจะดูกล้องวงจรปิดที่บ้านคุณที่ไหนก็ได้ในโลกขอแค่คุณอยู่หน้าเน็ท อันนนี้หนึ่งในหลาย application ที่เราคิดอ่ะนะ ฐานข้อมูลมีแน่นอน อันอื่นนอกจากนี้ เด๋วโดนบริษัทมีทุน เอาทุนมาทุบไอเดีย ไม่บอก อุ อุ
 -เวลา ในแผนมีการวิ่งของเงินเป็นรายสัปดาห์รายเดือนไปครบปีแล้ว
 -สถานที่ เบสเพลสเราเป็นคอนโดหรูแถว ๆ นิแหละ นิ่งพอค่อยถอยอาคารพาณิชย์ อันนี้อาจจะสองปี อยู่เองค๊าฟฟ แล้วค่อยให้น้องอยู่ คอนโดพี่ชายไม่ได้เจอวิวสวย ๆ งินี่หว่า
 -งาน เปิดร้านซ้อมดนตรีเป็นชิ้น ไฟฟ้าล้วน ๆ ใส่หูฟังมองซ้ายมองขวามีเพื่อนเล่นตลอดมีโน๊ตเฉพาะเครื่องดนตรีให้ เหมือนร้านเน็ทโต๊ะเนี่ยส่วนตัวเล็กน้อยแต่เดินไปมาหาสู่กันได้ ใครไม่เป็น เรามีเพื่อนสอน เด็กเรียนดนตรีเนี่ยแหละ ได้ซ้อมแถมได้ตัง ขอคนที่คุยดี ๆ หน่อย เราชอบนะ เปียร์โนตัวเดียวลูกสาวเล่นเมโลดี้คุณพ่อเล่นคอร์ด มีเวลาใกล้ชิดครอบครัวไม่มีพิษภัยคงไม่มีใครบ้าเล่นดนตรีข้ามวันคืนแบบเน็ทช๊อคตายคาร้าน แม่ไม่มานั่งด่าตามลูกกลับบ้านด่าเราว่าหากินกับเด็ก วันนึง คงมีนักดนตรีระดับโลกซักคนโดยเริ่มจากการเป็นลูกค้าร้านเรา ร้านสอง ร้านคอมซ่อม เล่นเน็ทแต่ขอโทดก๊าฟ โลกโอเพ่นซอส แยกคนที่เล่นไปโดยปริยาย คนที่มาเล่นระดับเทพรึไม่ก็นักธุรกิจแน่ ๆ รึไม่ก็นักศึกษาเราก็มีตัวอย่างงาน หนังสือ เก็บเป็นโฮสโลค่อลให้คุณค้นคว้า ถึงเวลาก็เป็นคนจัดหางานให้ซะฉิบ ร้านเดียวได้ทั้งลูกค้าและลูกน้อง โฮสติ้งก็เริ่มที่ร้านนี้ เริ่มเป็นโคโลเคชั่นโฮสไปก่อน ซิงโครไนท์ตอนนี้เราจะได้มีเวลาติดต่อกับโฮสติ้งอื่น ๆ กสท เก็บทั้งลูกค้า ประสบการณ์ เวลา ส่วนโปรเจคทางคอมบอกไม่ได้อีกหน่ะแหละ อ่าลืม ๆ ออกแบบโมเดลสามดี แต่ถ้าถึงขั้นเขียนอนิเมั่นหล่ะก็ต้องมีคอมรันข้ามวันข้ามคืนในการเร็นเดอร์ รูปนึง 15 นาที หนังวินาทีนึง 60 เฟรม ทำหนังห้านาที เร็นเดอร์ไปก็ 15x60x5 =4500 นาทีนะ75ชั่วโมง สามวันสามชั่วโมงถ้าคิดแบบเฟรนชายเซเว่นแมนเวิร์คชั่วโมงละ25บาทกว่า ๆ ก็แสนหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อย ใครจะจ่ายฟระ เพราะฉะนั้นงานนี้คงไม่ได้มีโอกาสทำ อันนี้สามดีอนิเมชั่นนะแค่แฟลตทูดีสอนเด็กใช้ตูนบูมก็ได้

 

  

 

หาโน๊ตเปียร์โน เพลง superman it's not easy แล้วเก๊าะไปเจอคนสอนบน youtube แล้วเก๊าะไปเจอโรส

เล่นเก่งมากมาย พอเปิด rose ก็ไปเจอคลิปล่าง เพลงท่ชอบทั้งสองเพลงเลย เพลงโดน ๆ

หลังจากเลยวันครบรอบมาวันนึง ยิ่งใกล้วันยิ่งคิดถึงเรื่องเก่า ๆ

ถึงจะไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ แล้ว แต่ก็ไม่ทรมานหรอก ฝันถึงอยู่บ่อย ๆ เป็นเอามากเป็นบางครั้ง

หนึ่งปีที่ผ่านมา มีพี่ชายเพิ่มขึ้นคนนึง คุณแม่เพิ่มขึ้นสองคน

วันครบรอบ ปั่นจักรยานในสวนเดิม ไม่รุจะตอกย้ำอะไรกับตัวเอง แต่ก็ร้สึกสบายใจดี ได้เห็นชาวบ้านอยู่กันเปงคู่ ๆ

โอ๊วแม่เจ้าค่แบบเรานับได้สาม คู่ปรกติ เพียบ เห็งเด็ก ๆ มากับครอบครัว ก็น่ารักดี

ไปกับเพื่อนสาว เลยสนุกไปอีกแบบ เปงเพื่อนที่น่ารักดี อยู่ในวงการนี้ รุจกมานานละแต่เงเจอเปงครั้งแรก

เห็นตัวจริง กูไปทำบาปกับใครไว้ที่ไหน เธอเหมือนเจ้าของวันครบรอบมาก ๆ

วันนี้เลยมีเรื่องที่ตอกย้ำเต็มไปหมด ว่าจะชวนเพื่อนมาเที่ยวให้ลืม ๆ

 

ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เป็นวันดี ๆ อีกวันหนึ่งได้ทำสิ่งดี ๆ ได้เห็นสั่งดี ๆ ได้คิดถึวเรื่องดี ๆ ของคนดี ๆ ที่เรารักมากคนหนึ่ง

ยังหวังจะได้ยินข่าคราวบ้าง หวังจะเจอบ้าง 

อากาศดี ๆ เจอเพื่อนคนดีมากคนนึง น่ารักมากๆ ดีใจที่ได้เปงเพื่อน เปงบุญมากมาย